Po poronieniu kobieta przeżywa tzw. Zespół Utraty Dziecka , który objawiać może się na wiele sposobów – w każdym jednak przypadku kobieta potrzebuje wsparcia i pomocy a nierzadko również pomocy profesjonalnej – opieki psychologicznej.
Poronienie jest niestety otoczone swoistą tabuizacją i choć zdarza się często, o poronieniach się nie mówi – tym bardziej o ich psychologicznych konsekwencjach. O konieczności pomocy kobiecie po poronieniu od strony psychologicznej zapominają także lekarze, a sama kobieta nie zawsze wie, gdzie i dlaczego powinna szukać pomocy.
Statystyki mówią, że poronienie zdarza się raz na sześć ciąż w pierwszych 14 tygodniach ciąży i raz na 50 w następnych 14 tygodniach – jest to więc całkiem spora liczba kobiet, które przeżywają trudności i traumę. Dodatkową trudnością psychologiczną jest fakt iż 50% poronień ma nieznaną etiologię, co tym bardziej skutkuje obwinianiem się matki i prawdopodobieństwem wystąpienia depresji reaktywnej.
Izabela Barton-Smoczyńska, psycholog który od wielu lat bada wpływ poronienia na psychikę kobiety podaje, że aż w 90% przypadkach po poronieniu pojawia się u kobiety depresja reaktywna, która trwa około 2 miesięcy. 40% kobiet z tych kobiet przeżywa silną traumę i można u nich zdiagnozować PTSD (zespół stresu pourazowego).
Jakie jeszcze skutki psychologiczne, poza depresją mogą pojawić się po poronieniu?
- Żal - żal jest naturalnym skutkiem poronienia. Wchodzi w skład etapów żałoby przeżywanych przez matkę. Brak przejścia przez pełny proces żałoby może jednak doprowadzić do wykształcenia się żalu patologicznego, czyli obwiniania siebie i innych i niemożności pogodzenia się ze stratą, co w efekcie wpłynie na możliwość wystąpienia depresji i innych opisanych niżej skutków.
- Wina- wysokie poczucie winy przeżywają głównie te kobiety, które nie znają przyczyn poronienia. Nadmierne poczucie winy może doprowadzić do trudności w relacjach społecznych, tendencji do karania siebie w dalszym życiu, nadawania innym prawa do znęcania się nad matką pod względem psychicznym i fizycznym.
- nadmierne oczekiwania – po stracie dziecka matki często chcą jak najszybciej ponownie zajść w ciąże, aby „zmazać” przykre doświadczenie czy poczucie winy. Taka motywacja do posiadania dziecka może doprowadzić do poważnych trudności i głębokiej depresji, jeśli pojawi się kolejne poronienie. Dodatkowo, w trakcie kolejnej ciąży nadmierne oczekiwania wobec dziecka, które ma matce zastąpić utraconą ciąże doprowadzić mogą do nadmiernej opiekuńczości matki wobec dziecka a w dalszej perspektywie do problemów psychologicznych u dziecka.
- nadopiekuńczość wobec żyjącego dziecka – jeśli poronienie zdarzy się w momencie kiedy matka ma już dzieci, mogą u niej pojawić się tendencje do bycia nadmiernie kontrolującą i opiekuńczą matką. Dzieci starsze mogą na to zareagować odrzuceniem matki, co pogłębi jej poczucie winy i stres pourazowy.
- choroby psychosomatyczne – nie przepracowanie żałoby i tłumienie żalu może doprowadzić do pojawienia się chorób somatycznych takich jak bóle i nerwobóle, zapalenie stawów, kłopoty z sercem, migreny, trudności z zasypianiem, problemy z układem rozrodczym. Sytuacja jest o tyle trudna, że matka nie ma świadomości pochodzenia przyczyn choroby, a ukrywając przed lekarzami fakt poronienia, trudno lekarzowi postawić właściwą diagnozę.
- zaburzenia sfery seksualnej – kobieta podświadomie obawiając się kolejnego poronienia może unikać kontaktów seksualnych, przestać odczuwać przyjemność podczas stosunków, wykazywać lęk przed zbliżeniami – niosą one bowiem ze sobą ryzyko ponownego zajścia w ciąże, którego kobieta się obawia. To prowadzi z kolei nie tylko do pogorszenia jakości życia ale może również spowodować rozpad relacji z partnerem.
Pamiętaj, jeśli straciłaś dziecko masz prawo czuć się źle i masz prawo do uzyskania profesjonalnej pomocy, która pozwoli Ci przejść ten trudny okres i pogodzić się ze stratą dziecka.