x Ta strona używa cookie. Dowiedz się więcej o celu ich używania i zmianie ustawień cookie w przeglądarce. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Informacja o cookies

A A A

Badania diagnostyczne w chorobie Leśniowskiego-Crohna

data dodania: 21.12.2010

Informacje
Data dodania: 21.12.2010

Tagi: choroby jelit, wzjg, układ trawienny, jelita, badania diagnostyczne, diagnoza, leśniowski-crohn

Źródła:
  1. Materiały udostępnione przez Polskie Towarzystwo Wspierania Osób z Nieswoistymi Zapaleniami Jelita, www.j-elita.org.pl.

Diagnostyka choroby Leśniowskiego – Crohna obejmuje wiele płaszczyzn. Chorym wykonuje się m. in. badania endoskopowe, histopatologiczne i laboratoryjne.

Zobacz galerię

Dyskusje w grupach:
ostatnie wpisy w grupach

zobacz inne grupy...

Badania endoskopowe

Badanie endoskopowe (wziernikowanie) oraz badanie histopatologiczne (mikroskopowe) pobranych w trakcie badania wycinków pozwala nie tylko na postawienie właściwego rozpoznania (m.in. diagnostykę różnicową chL-C i wrzodziejącego zapalenia jelita grubego), ale także na ocenę zaawansowania choroby, ocenę skuteczności leczenia oraz na rozpoznanie zmian przednowotworowych i nowotworowych.

Współczesna technika pozwala uzyskać coraz lepszy jakościowo obraz wnętrza przewodu pokarmowego, który wraz z badaniem mikroskopowym stanowi podstawę rozpoznania u większości chorych ze zmianami patologicznymi. W około 10% przypadków nie udaje się ani endoskopowo ani histopatologicznie odróżnić wzjg od chL-C. Wtedy rozpoznaje się tzw. przewlekłe nieokreślone zapalenie jelita grubego. W tych przypadkach właściwe ostateczne rozpoznanie udaje się czasem ustalić dopiero po latach obserwacji klinicznej.

Badania histopatologiczne

Badanie histopatologiczne (mikroskopowe) pobranych w trakcie badania endoskopowego lub zabiegu chirurgicznego wycinków, pozwala na precyzyjne postawienie diagnozy oraz na rozróżnienie, w przeważającej liczbie przypadków, chL-C od wzjg. W przypadku chL-C, gdy zmiany umiejscowione są w jelicie cienkim poza zasięgiem endoskopów, diagnoza musi zostać postawiona na podstawie innych badań.

W chorobie Leśniowskiego–Crohna zmiany zapalne mają charakter nieciągły. Charakterystycznymi zmianami obserwowanymi w obrazie mikroskopowym są: zanik kosmków jelitowych, występowanie ziarniaków, nadmierny rozrost (hiperplazja) grudek chłonnych, zwłóknienia. Obserwuje się także hiperplazję nerwową, polegającą na zwiększeniu liczby pni nerwowych i komórek zwojowych, rozstrzeń naczyń limfatycznych, zapalenie drobnych naczyń krwionośnych.

Owrzodzenie mogą być powierzchowne i stopniowo powiększające się. Na dnie owrzodzeń obserwuje się wtórne ropne zapalenie i agregaty grudek chłonnych, w obrębie których często obecne są ziarniaki. Drugi typ owrzodzeń to szczelinowate, rozgałęziające się, penetrujące głęboko w ścianę jelita twory prowadzące do powstawania zrostów, przetok i ropni.

Badania laboratoryjne

Wyniki badań laboratoryjnych są niespecyficzne i mają charakter pomocniczy, pozwalają jednak na stwierdzenie istnienia w organizmie stanu zapalnego oraz wykluczenie innych chorób przewodu pokarmowego. Za rozwojem stanu zapalnego przemawia przyspieszone opadanie krwinek czerwonych - OB (odczyn Biernackiego), podwyższona leukocytoza (WBC) i liczba płytek krwi (PLT), podwyższony poziom CRP (białko ostrej fazy – C-reactive protein). Należy zaznaczyć, że prawidłowe wartości powyższych parametrów nie wykluczają rozpoznania nieswoistego zapalenia jelit (nzj).

Badania serologiczne często pokazują podwyższone miano przeciwciał ASCA (przeciwciała przeciwko drożdżom Saccharomyces cerevisiae), i/lub ANCA (przeciwciała przeciwko cytoplazmie neutrofili) – u dorosłych obecność ASCA przy braku ANCA wskazuje na chL-C, odwrotnie zaś na wzjg. Testy ASCA lub pANCA pomagają różnicować chL-C i wzjg u dorosłych i młodzieży. Natomiast u małych dzieci (do 5 lat) dodatni wynik testu w kierunku pANCA wydaje się jedynie przemawiać za rozpoznaniem nzj o wczesnym początku.

Badanie kału umożliwia stwierdzenie cech jawnego bądź utajonego krwawienia z przewodu pokarmowego oraz obecności chorobotwórczych szczepów bakterii (Shigella, Salmonella, Yersinia, Campylobacter, Escherichia coli - EHEC, Clostridium difficile-hodowla i toksyny A i B). W chL-C obserwuje się zwiększone stężenie lizozymu w kale.

Badania laboratoryjne są pomocne w ocenie aktywności choroby (CRP, niedokrwistość mikrocytarna, hipoalbuminemia, podwyższona liczba płytek, OB). Badania morfologiczne krwi oraz oznaczanie parametrów biochemicznych (poziomu amylazy, transaminaz, żelaza, wapnia, fosforu, magnezu i cynku i witamin) pozwalają na wczesne wykrycie działań ubocznych terapii oraz na monitorowanie niedoborów żywieniowych.

Komentarze użytkowników