x Ta strona używa cookie. Dowiedz się więcej o celu ich używania i zmianie ustawień cookie w przeglądarce. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Informacja o cookies

A A A

Przepuklina u dzieci

data dodania: 18.11.2010

Informacje
Autor: Mikołaj Rogoziński
Data dodania: 18.11.2010

Tagi: dziecko, przepuklina, leczenie, przepuklina pępkowa, przepuklina pępowinowa, przepuklina przeponowa.

Źródła:
  1. Kawalec W., Kubicka K., "Pediatria", Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008,
  2. Dobrzańska A., Ryżko J., „Pediatria: podręcznik do Państwowego Egzaminu Lekarskiego i egzaminu specjalizacyjnego”, Wydawnictwo Elsevier Urban & Partner, Wrocław 2004.

Chociaż przepuklina jest dobrze poznaną chorobą, to jednak ciągle powoduje relatywnie wiele zgonów wśród najmlodszych pacjentów.

Zobacz galerię

Dyskusje w grupach:
ostatnie wpisy w grupach

zobacz inne grupy...

Przepuklina pępkowa

Niezamknięty pierścień pępkowy stanowi wrota, przez które uwypukla się uchyłek otrzewnej, często fragmenty sieci, a w dużych przepuklinach – pętla jelita. Przepuklina pępkowa nie stanowi żadnego zagrożenia i ma postać miękkiego, niebolesnego guzka w pępku. Występuje u dzieci przedwcześnie urodzonych lub ze słabszym rozwojem mięśni ściany brzucha. Wada ta u znacznej większości dzieci ustępuje samoistnie w miarę rozwoju fizycznego. Leczenie operacyjne wskazane jest u dzieci w wieku 6-7 lat. Dyskusyjne jest stosowanie przylepów jako metody leczenia.

Przepuklina pępowinowa

Przepuklina pępowinowa jest to rzadko występująca wada, w której istnieje okołopępkowy ubytek ściany brzucha, pokryty jedynie otrzewną i owodnią. Poza jamą brzuszną mogą więc znaleźć się jelito cienkie i grube, wątroba, śledziona, żołądek, trzustka i pęcherz moczowy. Nierzadko współistnieją inne wady, np. serca, układu moczowego i kostnego.

Niewielkie przepukliny pępowinowe można leczyć operacyjnie już u noworodka przez wycięcie worka przepuklinowego i zaszycie ubytku w powłokach. Mała przepuklina nie musi być leczona chirurgicznie i nie zagraża życiu dziecka. Natomiast duże wymagają bardzo złożonego leczenia etapowego. Główny problem to powiększenie pojemności jamy brzusznej. Odsetek zgonów w dużych przepuklinach pępowinowych jest wysoki, zwłaszcza w tych przypadkach, gdy średnica ubytku w ścianie brzucha przekracza 8 cm. Polecane jest wówczas leczenie zachowawcze, polegające na osłanianiu worka przepuklinowego jałowymi opatrunkami, nasyconymi lekami bakteriobójczymi. Po pewnym czasie nad owodnią powstaje strup, pod którym do owodni wnikają naczynia krwionośne, następnie obkurczają się wrota przepukliny, a ziarninę pokrywa naskórek. Przy zastosowaniu leczenia zachowawczego śmiertelność nie przekracza 10%. Po kilku latach podejmuje się próbę zamknięcia ubytku w ścianie brzucha, często z użyciem sztucznego materiału.

Wrodzona przepuklina przeponowa

Jest to sytuacja, w której część narządów jamy brzusznej przedostaje się wrotami przepuklinowymi – patologicznym otworem w przeponie do klatki piersiowej.

Objawy występują natychmiast po urodzeniu. Szybko narasta ostra niewydolność oddechowa ze wszystkimi objawami duszności. Charakterystyczny jest sapiący "rybi" oddech i sinica. Najczęstszą przyczyną zgonu jest niedorozwój płuca i nadciśnienie w krążeniu płucnym. U niektórych dzieci objawy przepukliny przeponowej ujawniają się później, w wieku kilku miesięcy lub lat. Są to zwykle niewielkie przepukliny tylno-boczne.

Leczenie dziecka wymaga intubacji i wspomagania oddechu. Stałe odsysanie żołądka ma na celu usunięcie połkniętego już powietrza i zmniejszenie rozdęcia jelit znajdujących się w klatce piersiowej oraz dalszego ucisku na płuco.

W laparotomii uwidacznia się przeponę i po odprowadzeniu jelit do jamy brzusznej zaszywa się ubytek w przeponie. Nie należy za pomocą dodatniego ciśnienia dążyć do rozprężenia zapadniętego, niedorozwiniętego pluca. Następuje to samoistnie w ciągu kilku pierwszych dni po operacji. W okresie pooperacyjnym konieczne jest wspomaganie oddychania, wyrównywanie niedotlenienia, hiperkapni i kwasicy. Jeśli utrzymuje się prawo-lewy przeciek krwi przez przetrwały przewod tętniczy, w zstępującej aorcie może nastąpić ostre niedotlenienie krwi. Podejmuje się więc próbę farmakologicznego zamknięcia przewodu tętniczego indometacyną lub podwiązanie operacyjne. W niektórych przypadkach wyjątkowo ciężkiej niewydolności oddechowej konieczne jest utlenowanie przy użyciu pozaustrojowego oksygenatora membranowego (ECMO).

Komentarze użytkowników