Chory na rzeżączkę jest głównym źródłem zakażenia. Przenosi on swoją chorobę poprzez kontakt płciowy bądź zakażone przedmioty higieny intymnej chorego. Choroba atakuje głównie narządy rodne, cewkę moczową, odbyt, gardło oraz jamę ustną. Prowadzi do problemów z menstruacją, ciąży pozamacicznej, zapalenia narządów miednicy mniejszej, różnego rodzaju zapaleń i infekcji. Bardzo często chorzy nie zauważają żadnych objawów choroby, szczególnie w jej fazie początkowej.
Podczas porodu dojść może do zakażenia od chorej matki. W konsekwencji dochodzi do zapalenia spojówek i - co się z tym wiąże - trwałym uszkodzeniem wzroku. O rzeżące w ciąży pisaliśmy tutaj.
Niebezpieczny kontakt płciowy
Rzeżączka to typowa choroba przenoszona drogą płciową. Należy również do najpowszechniejszych chorób wenerycznych. Najczęściej do zakażenia dochodzi poprzez kontakt seksualny z zakażonym. Do infekcji rzadko dochodzi poprzez korzystanie z publicznych urządzeń sanitarnych, używanie ręczników czy przedmiotów higieny osobistej osób zakażonych.
Objawy i przebieg u mężczyzn
Niezależnie od przyczyny, u mężczyzn pojawia się zawsze ten sam objaw kliniczny - wydzielina ropna z cewki moczowej oraz dysuria (świąd, palenie, swędzenia i bólu przy oddawaniu moczu).
Rzeżączka w przypadku mężczyzn może prowadzić do zapalenia jąder, cewki moczowej, odbytu, przerostu prostaty, stawów, opon mózgowych, ran w cewce moczowej, a także do utraty płodności. Nieleczona choroba może przenieść się na krew, następnie na stawy, a w efekcie doprowadzić nawet do zgonu.
Objawy i przebieg u kobiet
Kobiety czują większy dyskomfort w przebiegu choroby niż mężczyźni. Podczas oddawania moczu czują ból, pojawia się u nich krwista bądź czerwona wydzielina z pochwy, bóle w dole brzucha, krwawienia międzymiesiączkowe, wymioty oraz gorączka. Rzeżączka u kobiet może prowadzić do zapalenia jajowodów, kanału szyjki macicy, cewki moczowej, odbytu (stosunek analny), spojówek czy stawów. Zmiany będące wynikiem zakażenia rzeżączką oraz powikłania powstałe w wyniku choroby, ograniczają w sposób znaczny drożność jajowodów, co za tym idzie mogą być powodem ciąży pozamacicznej. Rzeżączka może również prowadzić do bezpłodności.
Chorobą zarazić się można także w trakcie stosunku oralnego. Występuje wtedy zapalenie gardła (chrypka oraz ból przy przełykaniu pokarmu).
Rzeżączka u kobiet bardzo często przebiega bezobjawowo.
Nadużycia seksualne
Kiedy kilkuletnie dziecko zachoruje na tę chorobę, przypuszcza się wykorzystanie seksualne. W procesach sądowych uznawane jest to za dowód molestowania seksualnego dziecka bądź nastolatka, który nie jest pełnoletni.
Leczenie
W leczeniu rzeżączki stosuje się takie antybiotyki, jak:
-
cefriakson,
-
cefiksym,
-
ofloksyna,
-
doksycylina,
-
erytromycyna,
-
ampicylina.
Instytut Wenerologii zaleca leczenie rzeżączki za pomocą penicyliny prokainowej, podawanej w jednorazowej dawce 4 800 000 j. domięśniowo + 1 g probenecidu doustnie (jeszcze przed iniekcją penicyliny). Amerykańscy i brytyjscy badacze stwierdzili, że rzeżączka jest coraz bardziej odporna na antybiotyki. Z tego powodu stosuje się probenecid, który jest preparatem przedłużającym działanie leków antybakteryjnych, zwiększając moc penetracji antybiotyku w komórkach i tkankach. Pacjentom przepisuje się również leki przeciwbólowe.
Po leczeniu zakażenia konieczne jest badanie kontrolne. U mężczyzn powinno być one przeprowadzone po 3-5 oraz 6-9 dniach po podaniu leków (należy zbadać posiew moczu). Natomiast u kobiet po 7 i po 14 dniach.
Zapobiegawczo zaleca się, aby osoby aktywne seksualnie stosowały prezerwatywy i regularnie poddawały się badaniom wykrywającym choroby weneryczne.